„Wasilewski był twórcą pierwszej organizacji podległego mu Ministerstwa. Przeprowadzony wówczas podział odzwierciedlał stan przejściowy, w którym znajdowało się jeszcze MSZ. Przewidywał on powołanie trzech sekcji, z których składała się Centrala Ministerstwa. I tak I sekcja polityczna, na czele której stał Witold JodkoNarkiewicz, dzieliła się na wydziały Polityczny, Konsularny, EkonomicznoHandlowy, Prasowy oraz Publikacji i Wydawnictw. II sekcja technicznokomunikacyjna (szef Józef Ziabicki) składała się z wydziałów Komunikacji, Kontroli, Gospodarczego i Komendantury. Wreszcie do III sekcji ogólnej (kierownik Władysław Mech) należały wydziały Prezydialny, Personalny, Finansowy oraz Biblioteka. W skład Ministerstwa wchodził także Departament do spraw Litwy i Białorusi, na którego czele stał Ludwik Kolankowski.
Ta pierwsza organizacja Ministerstwa charakteryzowała się wyraźnym przerostem działów administracyjnych i pomocniczych. Najważniejsza natomiast komórka polityczna sprowadzona była do podrzędnej roli wydziału. Dlatego też podział ten nie utrzymał się długo. Podczas reorganizacji utworzono Gabinet Ministra (szef Stefan Przeździecki), któremu podlegały Protokół Dyplomatyczny, radca prawny, Biuro Szyfrów i Biuro Tłumaczeń. Obok tego na czoło wysuwał się Departament Dyplomatyczny (dyrektor Kajetan Morawski), który został podzielony na zasadzie terytorialnej. Tak więc składał się on, obok Wydziału Ogólnego, z wydziałów Zachodniego, Północnego, Środkowoeuropejskiego i Wschodniego, a także wydziałów Traktatowego i Informacyjnego. Poza tym w skład Ministerstwa wchodziły samodzielne Biuro Ekonomiczne i Wydział Prasowy, a także departamenty Administracyjny i Konsularny. Chociaż w latach następnych struktura Ministerstwa Spraw Zagranicznych była jeszcze niejednokrotnie zmieniana i doskonalona to jednak przyjęte rozwiązania organizacyjne w swym zasadniczym kształcie zachowały się. wytrzymując próbę czasu i działań praktycznych.“(4)