„W instalacjach wody ciepłej obserwujemy zjawisko wydłużania się rur stalowych wskutek rozgrzewania. Współczynnik liniowej rozszerzalności cieplnej stali u wynosi 0,000012 (odniesiony do przyrostu temperatury równego 1°C), wskutek ogrzania od temperatury montażu przyjętej jako .10°C do temperatury roboczej 55°C przyrost długości odcinka L = 1 m wyniesie
A l = a t L A l = 0,000012 (55°10°) Im A l = 0,00054 1 m = 0,00054 m
Frzyrost wyniesie więc 0,54 mm na każdy metr długości rury. Wydłużanie i kurczenie się rur podczas zmian temperatury może powodować trwałe odkształcenia lub uszkodzenia rur oraz zrywanie zamocowań i niszczenie ścian. Żeby tego uniknąć, przewody prowadzi się swobodnie na tynku lub w bruzdach pionowych. W mieszkaniach, ze względów estetycznych, może być konieczne prowadzenie przewodów pod tynkiem. Prowadzi się je wtedy w płytkiej bruździe głębokości około 7 cm, którą przed otynkowaniem przykrywa się płytkami ceramicznymi lub siatką, żeby umożliwić ruchy przewodów bez powodowania pęknięć i Odpryskiwania tynku. W budynkach mieszkalnych zazwyczaj jest dostatecznie dużo załamań, które stanowią naturalne zabezpieczenie przed nadmiernym przesuwem rur; istnieje więc możliwość samokompensacji i nie ma konieczności stosowania wydłużek. W budynkach wysokich istnieje potrzeba zapewnienia przewodom pionów możliwości swobodnych wydłużeń.“(3)