„5. Sztuka. Wzory budownictwa przejmowano z Syrii i Cesarstwa Bizantyjskiego. (Meczet Omara z VII w. Jerozolimie, meczet Omajadów z VII w. w Damaszku). Zachowane zabytki w Egipcie i Hiszpanii — styl mauretański pałace Alhambra w Grenadzie i Alkazar w Sewilli. Ażurowe kolumny, łuki, witraże.
PAŃSTWO FRANKÓW
Frankowie. Lud pochodzenia germańskiego, osiadły od połowy wieku IV w północnowschodniej Galii (Zamieszkiwali tam również Alemanowie, Burgundowie i Wizygoci). Galię zjednoczył Klodwig (Chlodwig) (481511) z rodu Merowingów. W bitwie pod Poitiers (507 r.) pokonał Wizygotów, wcześniej odniósł zwycięstwo nad rzymskim wodzem Syagriuszem oraz podporządkował sobie Alemanów i Burgundów. Przyjął katolicyzm. Frankowie nie tępili ludności miejscowej (romańskiej) lecz sami romanizowali się. Klodwig podzielił państwo pomiędzy swych czterech synów, co dało początek dalszym podziałom. Z czasem wyodrębniły się cztery dzielnice Austrazja (po obu stronach Renu), Neustria (nad Sekwaną), Burgundia i Akwitania (na południu).
1. Organizacja państwa. Monarchia Klodwiga była państwem patrymonialnym. Król traktował je jako swoją własność i mógł dzielić według własnego upodobania. Ośrodkiem władzy był dwór palatium. Urzędnicy pełnili funkcje przy królu. Z czasem do największego znaczenia doszedł urząd intendenta dworskiego majordomusa. Państwo podzielone było na okręgi na których czele stali hrabiowie (graf, comes). Posiadali oni władzę wojskową (dowodzili pospolitym ruszeniem), administracyjną i sądowniczą.“(7)