„„Skrzyński pozostał przede wszystkim salonowcem o postawie wielkiego pana podkreśla Gawroński czym od razu wybił się na czołową pozycję w rzymskim towarzystwie. Kancelarią swą kierował nawet z wielką fachową kompetencją, ale czasu nie tracił, by się jej długo poświęcać. Polityka była dla niego sztuką żywą, nie dającą się zamknąć w papierach i teczkach".
W czerwcu 1938 roku, dowiedziawszy się o zgonie Władysława Skrzyńskiego, minister Józef Beck tak się wyraził „Dowodem wielkiej jego wartości było, iż potrafił odrzucić cały obciążający balast swej austriackiej przeszłości i wżyć się w nowe warunki i nowe czasy".
7. Ministrowie
Była już mowa o tym, że w latach parlamentaryzmu często zmieniali się ministrowie spraw zagranicznych, co poważnie utrudniało kierowanie resortem, zachowanie ciągłości pracy. I tak w okresie od zakończenia wojny do przewrotu majowego, czyli w latach 19211926, ministrowie spraw zagranicznych zmieniali się osiem razy, a jeśli doliczyć do tego urzędujących w przejściowych okresach tymczasowych kierowników resortu to aż razy jedenaście. Byli to następujący ministrowie
24 maja 1921 r., po ustąpieniu ministra Eustachego Sapiehy krótko urząd sprawował Jan Dąbski, jako tymczasowy szef resortu. Potem, 11 czerwca 1921 r., tekę objął Konstanty Skirmunt, który był ministrem przez rok, do 6 czerwca 1922 r. Po nim, od 28 czerwca 1922 r., ministrem spraw zagranicznych został Gabriel Narutowicz, sprawujący ten urząd do dnia 14 grudnia 1922 r., tj. do wybrania go Prezydentem Rzeczypospolitej. Od 16 grudnia 1922 r. do 26 maja 1923 r. ministrem był Aleksander Skrzyński. Z kolei 28 maja 1923 r. Skrzyńskiego zastąpił Marian Seyda, który urząd sprawował do 27 października 1923 r. Po nim, przez krótki czas od 27 października do 14 grudnia 1923 r. na czele resortu stał Roman Dmowski. W okresie przejściowym od 19 grudnia 1923 r. do 19 stycznia 1924 r. ministerstwem kierował tymczasowo Karol Bertoni. 19 stycznia 1924 r. ministrem w ciągu półrocznego okresu do 27 lipca 1924 r. został Maurycy Zamoyski. Wreszcie 27 lipca 1924 r. ministrem spraw zagranicznych stał się ponownie Aleksander Skrzyński, który funkcję tę sprawował stosunkowo długo, do 5 maja 1926 r. W czasie przewrotu majowego od 10 do 15 maja 1926 r. kierownikiem ministerstwa był Kajetan Morawski. Po nim tekę ministra objął August Zaleski, kładąc wreszcie kres częstym zmianom.“(4)